رنج هنر

نویسندگی هنر است و هر هنری برای بهبود به آزمودن پی‌در‌پی نیازمند است. هنرمندی که چشم دارد هنرش چشمگیر شود ناگزیر بایستی اهل سخت‌کوشی و تلاش باشد.

تکرار و تکاپو، به معنای دورریختن و دوباره‌ساختن، علاوه‌بر اینکه ما را ورزیده‌تر می‌کند، سبب روشنایی بیشتر فکر، کارکرد فزونتر آن و سرانجام، سرریز شدن ایده‌های پُربها و تازه از آن می‌شود.

دستیابی به تسلط و تبحر در هر هنری بدون هزینه کردن وقت و دارایی و کشیدن مصیبت‌ها و چشیدن شکست‌ها شدنی نیست. هر کس که دل در گرو هنری دارد نبایست حتی برای دوره‌ای کوتاه بدون آموختن و آزمودن آرام و قرار بگیرد. امیر عنصرالمعالی کیکاوس بن اسکندر در باب سی و نهم کتاب قابوسنامه آورده است: “شنودم که صاحب اسماعیل بن عباد روز شنبهی بود، در دیوان چیزی همی نبشت، روی سوی کاتبان کرد و گفت: هر روز شنبهی، من در کاتبی خویش نقصان می‌بینم، از آنچه روز آدینه به دیوان نیامده باشم و چیزی ننوشته باشم، از یک روزه تقصیر را در خویشتن تأثیر می‌بینم.”

لزوم تحمل رنج و زحمت در مسیر هنرآموزی رازی سربه‌مهر نیست که هنرمندی از آن بی‌خبر باشد، خاصه در نویسندگی که کسب مهارت در آن به خواندن و نوشتن فراوان نیازمند است.

نقل می‌کنند که تولستوی به وقت نگارش «جنگ و صلح» دو سوم روز را سرگرم خواندن و نوشتن بوده است. آری، هیچ اثری خارق‌العاده‌ بدون تمرین و تلاش و تحمل ناملایمات به بار نیامده و به بر ننشسته‌ است.

به اشتراک‌گذاری یادداشت
پیشنهاد مطالعه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *