سوژه و پیام

عنصر اساسی در هر متنی، پیام آن است. متنی که پیامی جلی و جالب در آن جلوه نکند جز جملاتی دل‌مرده و بی‌جنب‌وجوش نیست. پیام همان چیزی است که برای توضیح و توجیه آن سراغ نوشتن می‌رویم و اگر پیام و حرفی برای گفتن نداشته باشیم یا در مورد مطلبی بازاری و پیش پاافتاده کاغذی سیاه کنیم در حقیقت هیچ‌گونه خبری را به مخاطب مخابره نکرده‌ایم. پس، بخش برجسته‌ در هر نوشته، پیام و محتوای آن است.

از سویی، تدوین محتوا، برای مهیا کردن یک نوشتۀ مطلوب، به تنهایی بس نیست، خوشایندی کلام و ساختار آن تأثیر بسیاری دارد به‌ گونه‌ای که از پیوند همۀ اینها به هم نوشته‌ای بالغ و رسیده به بار می‌آید.

از سویی دیگر، بایستی در گزینش سوژه از نظر تسلط نویسنده به چند و چون و کلیات و نکات پنهان آن توجه شود. شاید دربارۀ سوژۀ مد نظر نویسنده، چندین منبع و مأخذ برای بررسی و نوشتن باشد ولی واضح است که تمامی آنها در اندازۀ قابلیت و توانایی هر نویسنده نیست. نویسنده بهتر است برابر دلبستگی، استعداد و مهارت خود منابعی را از آن میان برای نوشتن انتخاب کند.

البته اندکی از نویسندگان بدون داشتن دانش و سوادی درخور دربارۀ سوژه‌ای، شروع به نوشتن یادداشت، مقاله و گاه کتاب می‌کنند؛ این‌ها بی‌تردید در نویسندگی به جایی نمی‌رسند چون ابتدایی‌ترین بایستۀ نویسندگی، تسلط نسبی بر موضوع و محتوای نوشتار است.

به اشتراک‌گذاری یادداشت
پیشنهاد مطالعه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *